Książki sportowe polecane przez „Słowo Sportowe”

Sport sparaliżowany przez pandemię koronawirusa. Spragnieni emocji fani różnych dyscyplin zamiast leżeć na kanapie, zasmuceni tą wieścią mają dwie drogi. Zainteresować się egzotycznymi rozgrywkami lub… poczytać książkę o sporcie. Dziennikarze „Słowa Sportowego” wybrali swoje ulubione tytuły, które mogą umilić czas przymusowo spędzany w domu.

Można by oznaczyć je etykietami. Na poprawę humoru – „Wójt”, „Szamo” i „Futbol obnażony”, o wielkich postaciach – biografie Mike’a Tysona, Cristiano Ronaldo czy Michaela Jordana. Osobowości polskiego sportu – historie Andrzeja Niemczyka i Arkadiusza Gołasia. Poruszające ważne problemy – Svena Hannawalda „Triumf, upadek, powrót do życia” czy „Robert Enke. Życie wypuszczone z rąk”. Na liście książek o sporcie polecanych przez „Słowo Sportowe” znajdzie się chyba pozycja dla każdego fana. Od kibica piłki nożnej, koszykówki czy siatkówki, po miłośnika sportów zimowych i górskich. Dlaczego aż 17 tytułów? Pokaźna biblioteczka pozwala przecież przetrwać niejeden kryzys w trakcie pobytu w domu, przegnać obawy czy gorszy humor. W czasie sportowej posuchy na duchu na pewno może podnieść przeniesienie się na stadiony Premier League, przypomnienie sobie wielkich siatkarskich sukcesów reprezentantek Polski czy podróż z pionierami polskiego himalaizmu, pełna pięknych widoków.

Przewodnikami w waszej literackiej podróży mogą być światowe sławy sportu. Dziennikarze „Słowa Sportowego” tylko podsuwają Wam parę propozycji książek, które najbardziej zapadły im w pamięć.

ULUBIONE KSIĄŻKI O SPORCIE REDAKTORÓW „SŁOWA SPORTOWEGO”

DOMINIK MAZUR

1. M. Tyson, L. Sloman, Mike Tyson. Moja prawda

Najbardziej świadoma i szczera autobiografia sportowca. Głęboka, pełna gorzkiej autorefleksji opowieść o zagubionym dzieciaku, który jedyne co potrafił, to bić i ranić. Nie tylko przeciwników, ale przede wszystkim samego siebie. Dzięki pobytowi w więzieniu oraz bliskim w końcu przemienił się w mężczyznę, który odnalazł względne szczęście. Ostatni wielki król boksu opowiada o swoim życiu tak, jak walczył w ringu – bezkompromisowo i bez półśrodków. A jego przemiana jest ciekawsza niż spektakularnie wygrane pojedynki.

2. G. Szamotulski, K. Stanowski, Szamo

To jedna z tych książek sportowych, które czyta się dla anegdot. Kilka razy zaśmiałem się na głos, bo to jak piłkarski stand-up. Po opowieściach „Szamo” już nigdy nie spojrzycie na kilka osób z polskiego podwórka w taki sam sposób. Krzysztof Stanowski po mistrzowsku oddał styl mówienia Szamotulskiego, piłkarski język i klimat szatni.

3. Anonimowy Piłkarz, Futbol obnażony. Szpieg w szatni Premier League

Zawsze z dużą rezerwą podchodziłem do książek, które mają coś „odkryć”, „zdradzić”, „wyjaśnić”. Tutaj anonimowy autor nie szuka sztucznej sensacji. Opowiada, co widział, a ponieważ widział sporo i miał dostęp do świata wielkiej piłki, może otworzyć oczy wielu kibicom czy znawcom futbolu. Mówi od środka o środowisku piłkarzy, o tym, jak żyją, jak postrzegają rzeczywistość. Jego opowieść wyróżnia wartka narracja oraz charakterystyczny, obrazowy język.

NATALIA WÓJCIK

1. S. Hannawald, Triumf, upadek, powrót do życia

Szczery opis emocji słynnego skoczka narciarskiego. Co czuł w momencie, gdy jego kariera była pasmem sukcesów i w chwili, kiedy przez depresję całe jego życie zaczęło się walić. Mimo wielu zakrętów, życie Svena Hannawalda to historia z happy endem, przedstawiająca człowieka, który odnalazł życiowe szczęście.

2. D. Jaroń, Polscy himalaiści

Nie skłamię mówiąc, że to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam. Wciąga od pierwszej strony i pomaga zrozumieć miłość do gór. Szczegółowo pokazuje realia himalaizmu przed II wojną światową.  

MACIEJ PIASECKI

1. Z. Ibrahimović, D. Lagercrantz, Ja, Ibra. Moja historia

Duże wyróżnienie za sposób przedstawienia bohatera. Zlatan jest tutaj takim człowiekiem, jakim faktycznie go widzimy.

2. R. Reng, Robert Enke. Życie wypuszczone z rąk

Głębsza historia, osadzona w realiach sportu na najwyższym poziomie. Porusza poważne kwestie, ale bez niepotrzebnego patosu.

3. G. Balague, Cristiano Ronaldo. Biografia

Ciekawy przykład książki sportowej. Każdemu polecam spróbować napisać biografię bez obecności i pomocy… głównej postaci. Takie zadanie wykonał autor, kiedy dostał „kopa” od CR7, który nie chciał pomóc przy powstawaniu biografii. 

PRZEMYSŁAW KAROLCZUK

1. K. Babb, Iverson. Życie to nie gra

Allen Iverson miał wiele problemów życiowych. Od dzieciństwa spędzonego z matką alkoholiczką po kłopoty małżeńskie. Mimo wszystko na parkiecie zawsze był jednym z najlepszych.

2. R. Lazenby, Michael Jordan. Życie

Szczegółowa opowieść o życiu króla koszykówki. W spojrzeniu na życie wybitnego sportowca nie brakuje również wielu historii dotyczących jego rodziny. Ciekawie ujęty jest temat odbioru Jordana przez pryzmat koloru skóry.

3. P. Knight, Sztuka zwycięstwa. Wspomnienia twórcy Nike

Książka o bodaj najważniejszym producencie sprzętu sportowego to nie tylko spis sukcesów i triumfów. Przygotujcie się na co najmniej kilka zaskoczeń. Firma parę razy znalazła się na skraju upadku, nazwy produktów nieraz były wymyślane na poczekaniu, a losy Michaela Jordana były niemal złączone z losami słynnej firmy.

ŁUKASZ LESKI

1. J. Wójcik, P. Ofiara, Wójt. Jedziemy z frajerami!

Dla mnie to klasyka polskich biografii sportowych. Każdy, kto słyszał chociażby zdanie o trenerze Wójciku wie, że warto przeczytać tę książkę. Ten kto z kolei zacznie czytać, już się od niej nie oderwie.

2. S. Mila, L. Milewski, Sebastian Mila. Autobiografia

Jeśli ktoś szuka w tej książce skandali, imprez, alkoholu, tu tego nie znajdzie. Jest to opowieść o życiowych problemach, czasem samotności, ale przede wszystkim o tym, że warto mieć marzenia.

3. G. Szamotulski, K. Stanowski, Szamo

Książka, podobnie jak jej główny bohater, nie owija w bawełnę – jest tam wszystko, co wiedziałbyś o piłce nożnej, gdyby cię nie oszukiwano. Ten, kto ją czyta, robi to, jak zaznacza sam Szamotulski, na własną odpowiedzialność.

ALEKSANDRA MIELCZAREK

1. Ł. Grass, Najlepszy. Gdy słabość staje się siłą

Obok historii życia Jerzego Górskiego – byłego narkomana i legendy polskiego triathlonu – nie można przejść obojętnie. Najbardziej poruszające jest to, że jego opowieść udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. Po przeczytaniu książki co najmniej tydzień miałam motywację, by góry przenosić. A to, czego się nauczyłam dzięki „Najlepszemu”, zostanie ze mną na zdecydowanie dłużej. Film Łukasza Palkowskiego, nagrodzony na festiwalu filmowym w Gdyni, nie poruszył mnie tak, jak spotkanie z książką.    

2. A. Niemczyk, M. Bobakowski, Życiowy tie-break

W autobiografii Andrzeja Niemczyka widać życie trenera „Złotek” we wszystkich odcieniach szarości. w tej opowieści prawie nic nie jest czarno-białe. Autor lubi zaskakiwać, a książka napisana jest charakterystycznym dla niego językiem.

3. P. Bąk, Arkadiusz Gołaś. Przerwana podróż

Poruszająca historia przerwanej podróży jednego z najbardziej utalentowanych polskich siatkarzy ostatnich lat. Wydaje się, że ostatnio temat został trochę zapomniany, a wielu kibicom postać Arkadiusza Gołasia należałoby przypomnieć.

Opowiastki dla fana czy dobra literatura?

Są wciąż tacy, którzy uważają, że książki o sporcie nie prezentują sobą wielkiej wartości literackiej. W jednej z dyskusji na Twitterze dyrektor ogólnopolskiej stacji telewizyjnej, krytykując komentatorów konkurencji, zarzucił im częste czytanie literatury sportowej. Tak jakby miała być to swego rodzaju obelga, a sportowe książki – gorsze od innych. Wpis szybko zniknął z sieci. Może autor przypomniał sobie, że jego stacja obejmowała patronat medialny nad paroma biografiami sportowców. Owszem, zapewne żaden z autorów piszących książki o sportowcach nie doczeka się literackiego Nobla. Jednak skoro już przy nagrodach jesteśmy. W wielu europejskich krajach – w tym w Polsce – rozstrzygane są plebiscyty na najlepszą książkę o sportowej tematyce. Część tytułów jest przecież nie tylko bogata w sportową treść, ale i nawiązania do szeroko rozumianej kultury i literatury – jak na przykład autobiografia Mike’a Tysona. Styl Mike’a Tysona [...] przejawia się nie tylko w charakterystycznym języku, plastycznych opisach kolejnych walk i filozoficznych rozmyślaniach, lecz także w kąśliwym humorze i zamiłowaniu do literackich i historycznych odniesień – od Dumasa po Tołstoja, od Lenina po Tennessee Williamsa – to fragment recenzji na łamach „The New York Times”. Biografie znanych piłkarzy, koszykarzy czy siatkarzy są często napisane lekkim piórem. Ma to miejsce nawet w przypadku często pozornie kronikarskich opowieści o historii danego klubu czy nawet całej dyscypliny. Dziennikarze, którzy są współautorami publikacji, należą zazwyczaj do czołówki branży. Potrafią zaprezentować duży kunszt podczas tworzenia opowieści. Mogą zaciekawić nawet wymagającego fana nie tylko dlatego, że zawarte w nich informacje wybiegają poza powszechnie dostępną wiedzę. Najlepsze są bowiem takie książki, które ukazują sportowców jako ludzi, a nie superbohaterów. Z ich trudną historią, problemami codzienności, nałogami, ale też wielkimi radościami z sukcesów i spełnionych marzeń. Pewni dziennikarze potrafią znaleźć klucz do osobowości ze sportowego świata i pokazać czytelnikom jej mniej znany, może bliższy prawdy wizerunek. Przykład biografii Roberta Enke pt. „Życie wypuszczone z rąk” pokazuje także, że książki mogą także stać się przyczynkiem do dyskusji o poważnych społecznych problemach, takich jak depresja. I choć zdarzają się książki słabsze lub wydane wyłącznie pod wpływem dobrej formy sportowca, to ogółem sportowej literatury nie należy lekceważyć. A żeby wyrobić sobie własne zdanie, wystarczy sięgnąć po jeden z zaproponowanych przez nas tytułów.

DOMINIK MAZUR

Sąd nad sędziami

Rzeczywistości, w jakiej się obecnie znaleźliśmy, nie sposób porównać do żadnej innej szerzej nam znanej. Nie jest możliwe wydobyć z archiwum „Słowa Sportowego” sytuacji podobnej, w jakikolwiek sposób przypominającej coś, z czym mamy do czynienia obecnie.

Jest powód do...

50. Mistrzostwa Europy w strzelaniach pneumatycznych przeszły do historii.

Dyski,frisbee,ultimate

Latające dyski ponownie we Wrocławiu - już w najbliższy weekend 29.02.

Będę kibicować i...

Renata Mauer-Różańska na stałe wpisała się do kronik nie tylko polskiego, ale także światowego strzelectwa. To przecież dwukrotna mistrzyni olimpijska oraz brązowa medalistka igrzysk: w 1996 r.

Używamy plików cookie na naszej stronie do personalizowania treści i reklam, analizowania ruchu na stronie, zapewniania funkcji mediów społecznościowych oraz udostępniania informacji naszym partnerom o sposobie w jakim korzystasz z naszej strony. Sposób przechowywania cookie możesz zmienić w ustawieniach przeglądarki.

Przeczytaj naszą Politykę prywatności oraz informacje RODO.

Zamknij